En toen werd het stil….

En toen werd het stil….

We stonden al in de kleedkamer toen de dienstpieper ging. Het kwam me zo goed uit, een rustige dienst en dat leek het tot 20.00 uur ook te worden. Heel de avond in de koffiekamer hangen, vakantieverhalen delen, koffie drinken, TV kijken. Het werd een dramadienst die begon met tranen en eindigde met tranen.

Ik heb zelden zo’n grappig filmpje gezien als afgelopen week en kon mezelf niet weerhouden om hem vrijdag te laten zien, het was toch rustig. Smaken verschillen, maar de tranen liepen letterlijk over onze wangen. Onderweg naar de kleedkamer schoten we weer in de lach en daarna scheidden onze wegen in de dames en herenkleedkamer. Voor korte duur bleek.

Ondertussen was het jaarlijkse OK feest gaande in de tuin bij een chirurg waar een deel van het dienstteam nog heen zou gaan, het was toch rustig. Ik twijfelde nog. Aan die twijfel kwam snel een eind toen er op de deur van de herenkleedkamer werd geklopt. Geen feest. Mezelf weer in het pak gehesen. Klaarzetten voor een verwijderen van een galblaas en een van blindedarm. Ook geen feest.

23.00 uur. De laatste patiënt lag net op de IC om te recoveren toen de telefoon weer ging. Epiduraal op de verlos. Chirurgieteam kon alvast naar huis. Aparte sfeer altijd tijdens een bevalling. Ik voel me altijd een soort voyeur tijdens een heel intiem moment. Gelukkig zijn we er maar heel kort. We hadden ook niet veel tijd, zo bleek toen we net klaar waren.

23.45 uur. SEH aan de telefoon. Darmperforatie met ernstige shock. Of we de patiënt konden oplijnen voor de IC. Een blik op de CT scan door de chirurg en binnen 20 seconden waren we op transport naar de OK. Direct opereren. Chirurgieteam weer laten oproepen. Zouden ze toch naar het feest gegaan zijn? Binnen 10 minuten stonden ze er weer.

Alles wat we aan ondersteunende medicatie hadden stond op de pomp. 4 vullijnen en nog een krappe bloeddruk. Een slecht begin. Buik gaat open. De penetrante lucht van zieke darmen is er één uit duizenden. Overdag net te doen, maar op een lege maag is het een uitdaging. Door je mond ademen is de enige oplossing. Bloeddruk zakt door, pols stijgt. Alle zeilen bijzetten.

Na 3 uur opereren valt het besluit. We gaan deze strijd niet winnen. We gaan deze patiënt verliezen. We moeten stoppen. En dan is het opeens stil. Heel stil. Alleen de zuig en het alarm van de monitor, die ons nog steeds herinnert aan de lage tensie, doorbreken de stilte. Niemand praat. We kijken elkaar alleen maar aan. Surreëel. Ik voel opeens hoe moe ik ben. Iedereen zit even in z’n eigen wereld.

De familie wordt geïnformeerd. Hoe gek het ook klinkt, maar dat voelde als een opluchting. Alsof we de emotie van ons af konden zetten. Die was nu bij de familie. Wij konden ons weer mentaal focussen op de procedure. Alles netjes afronden. Patiënt sluiten en de meeste infusen afkoppelen. Doel was nu de patiënt te laten overlijden bij familie op de Intensive Care.

Tranen en ongeloof op het gezicht van een zoon. Hij keek ons aan met een blik van zeg me dat het niet waar is. Wij keken terug en condoleerden hem. Hij knikte. De overdracht verliep zakelijk en snel. Het gevoel dat ik eerder die avond had bekroop me weer. Ik voelde me weer een voyeur in een intiem moment. Nu niet van nieuw leven, maar van de dood.

Ik wilde weg. Naar huis. Naar buiten. Frisse lucht. Gelukkig was ik op de fiets. Het was inmiddels 5.30 uur, de laatste cafégangers fietste ook naar huis. Zichtbaar teveel gedronken. In een roes. Net als ik.

Ik ben Martijn Lupke, verpleegkundige, anesthesiemedewerker en sedationist. Ik werk al sinds 1994 in de gezondheidszorg en vanaf 1999 op de operatiekamer bij de anesthesie.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *