De aanloop

De aanloop

Wist ik op de middelbare school al dat ik bij de anesthesie wilde werken? Nee. Ik koos in 3 HAVO voor een exact vakkenpakket met wiskunde B, natuurkunde en scheikunde. Waarom? Mijn vrienden deden dat ook. Was ik goed in die exacte vakken? Nee, niet echt, maar ik redde mezelf met een 6 of een 7 als ik geluk had. In 4 HAVO struikelde ik, en kon een jaar overdoen. Had dat te maken met mijn capaciteiten? Op dat moment dacht iedereen dat wel, maar ik wist wel beter. Ik vond veel andere dingen veel leuker.

Voorzitter zijn de leerlingenvereniging, die bijna iedere vrijdagavond een feest of filmavond organiseerde in de aula van de school, ik vond het geweldig. Achteraf waren dit de meest leerzame momenten in mijn middelbare school carrière. Jammer dat het geen examenvak was. Toen ik in 4 HAVO opnieuw dreigde te struikelen en daardoor van school zou moeten, stak daar een lerares Engels een stokje voor. Zij veranderde het cijfer van een schoolonderzoek van een 5,4 in een 5,6 waardoor ik toch naar 5 HAVO ging. Waarom ze dat deed is me tot op de dag van vandaag niet geheel duidelijk. Ik heb er destijds wel een bos bloemen gestuurd, maar ik durfde geen verklaring te vragen. Later hoorde ik van een andere leraar op een reünie dat ze mijn inspanningen voor de leerlingenvereniging erg waardeerde en dat ze daardoor mijn cijfer had opgekrikt. Na zoveel geluk voelde ik dat ik het nu wel moest waarmaken in 5 HAVO. En zo geschiedde. Ik haalde mijn examen in één keer. Het was inmiddels 1993.

Wat nu? Vond ik al die technische vakken echt leuk? Ik besloot het een kans te geven en ging naar de HTS, richting elektrotechniek. De keuze was min of meer in lijn met de beroepskeuze van mijn vader die ook elektrotechniek heeft gestudeerd.

Nazomer 1993. Start HTS elektrotechniek aan de Hogeschool Rotterdam gelegen aan de G.J de Jonghweg. Wie Rotterdam uit die tijd kent weet dat dat geen frisse buurt was. Al slalommend langs de heroïnehoertjes baande ik me iedere ochtend een weg naar de ingang van de school. Ik voelde me heel ver verwijderd van het vertrouwde schoolplein waar ik met mijn fietsje iedere ochtend heenreed met mijn vrienden. Ik was opeens kind-af.

Ik sleepte me van colleges over elektromagnetische veldlijnen naar wiskundelessen van docenten waar de docenten op de middelbare school bij zouden verbleken. Werkelijk niet te volgen. Ik was al niet zo’n wiskundewonder, maar hier begreep ik totaal niets van. Het tempo werd bepaald door ex VWO’ers die met een 9 voor wiskunde B waren geslaagd. En daar zat ik naast met een naar boven afgerond 6-je. Diep ongelukkig. Wonder boven wonder slaagde ik het eerste semester alleen voor wiskunde, uiteraard met een 6-je.

Na een half jaar was de koek op. Ik was er klaar mee om steeds achter de feiten aan te moeten lopen. Het was tijd om een keuze te maken. Het werd een rigoreuze keuze. Verpleegkunde. Mijn vrienden hebben 3 weken gedacht dat ik een grap maakte.

Lees in mijn volgende blog alles over mijn carrière als verpleegkundige in opleiding…

 

Wil jij op de hoogte blijven van mijn blogs? Abonneer je dan op onze e-mail-notificaties. 

Loading

 

 

Ik ben Martijn Lupke, verpleegkundige, anesthesiemedewerker en sedationist. Ik werk al sinds 1994 in de gezondheidszorg en vanaf 1999 op de operatiekamer bij de anesthesie.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *